O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości. Katedra

O czym mówimy, kiedy mówimy o opowiadaniach Raymonda Carvera? Mówimy o kobietach i mężczyznach, którzy by zabić czas, piją, kłócą się i pogrążają w samotności. Mówimy o małomiasteczkowej klasie średniej, która pod pozorami spokojnego życia ukrywa ból i wyobcowanie. Mówimy o świecie, który jest niesprawiedliwy, pełen przemocy, choć nierzadko absurdalny. O teatrze błahych spraw, w którym rozgrywa się dramat zerwanych więzi i wewnętrznej pustki.

Carver pokazuje ludzi udręczonych osobistym nieszczęściem, niemożnością porozumienia się z najbliższymi, lękiem przed degradacją i brakiem perspektyw. Horyzont jest u niego zamknięty – społecznie, emocjonalnie i duchowo. To uniwersum bez prześwitów, bez szansy na odkupienie.

Krótkie formy Carvera łączy bezwzględna diagnoza społeczeństwa i minimalistyczne mistrzostwo. To jedne z najlepszych opowiadań, jakie napisano w Ameryce w XX wieku, i ponadczasowe świadectwo rozpadającego się świata.